Μερικές φορές αρκεί να μυρίσουμε ένα αγαπημένο φαγητό ή να το δούμε μπροστά μας για να αισθανθούμε ότι το στόμα μας γεμίζει σάλιο. Η αντίδραση αυτή δεν είναι τυχαία. Αποτελεί μέρος της προετοιμασίας του οργανισμού για την πέψη.
Η παραγωγή σάλιου μπορεί να αυξηθεί όταν βλέπουμε, μυρίζουμε ή ακόμη και σκεφτόμαστε ένα φαγητό. Το νευρικό σύστημα μπορεί να ενεργοποιήσει τους σιελογόνους αδένες πριν ακόμη η τροφή φτάσει στο στόμα.
Το σάλιο έχει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της πέψης. Βοηθά να υγραίνεται η τροφή, ώστε να μπορεί να σχηματιστεί πιο εύκολα ο βλωμός που θα καταποθεί. Παράλληλα, περιέχει ουσίες που ξεκινούν τη διάσπαση ορισμένων συστατικών της τροφής ήδη από το στόμα.
Η αύξηση του σάλιου πριν από το φαγητό είναι επομένως μια μορφή προετοιμασίας. Το σώμα «προβλέπει» ότι σύντομα θα χρειαστεί να επεξεργαστεί τροφή και ενεργοποιεί μέρος του πεπτικού συστήματος.
Η αντίδραση μπορεί να γίνει ιδιαίτερα έντονη όταν ένα φαγητό έχει συνδεθεί με ευχάριστη εμπειρία ή όταν έχουμε πολλές ώρες να φάμε.
Το σάλιο βοηθά επίσης στην προστασία των δοντιών και των ιστών του στόματος. Συμβάλλει στη διατήρηση ενός κατάλληλου περιβάλλοντος μέσα στη στοματική κοιλότητα και βοηθά στην απομάκρυνση υπολειμμάτων.
Η παραγωγή του δεν είναι σταθερή όλο το εικοσιτετράωρο. Επηρεάζεται από το αν τρώμε, αν μιλάμε, από το άγχος, από ορισμένα φάρμακα και από την κατάσταση ενυδάτωσης.
Αυτό εξηγεί και το αντίθετο φαινόμενο: όταν το στόμα είναι ξηρό, η μάσηση και η κατάποση μπορεί να γίνονται λιγότερο άνετες.
Η σιελόρροια πριν από το φαγητό είναι λοιπόν ένα απλό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο το νευρικό σύστημα και το πεπτικό σύστημα συνεργάζονται. Η πέψη δεν ξεκινά μόνο όταν καταπιούμε την πρώτη μπουκιά. Ο οργανισμός αρχίζει να προετοιμάζεται ήδη από τη στιγμή που αντιλαμβάνεται ότι το φαγητό πλησιάζει.