Όταν εμφανίζεται μια απειλή, ο εγκέφαλος δεν έχει πάντα την πολυτέλεια του χρόνου για να αναλύσει λεπτομερώς τι συμβαίνει. Πρέπει να αποφασίσει γρήγορα: να μείνουμε ακίνητοι, να απομακρυνθούμε ή να αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο; Αυτή η γνωστή αντίδραση «πάλης ή φυγής» είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο σύνθετη από ένα απλό δίλημμα.
Οι αμυντικές αντιδράσεις είναι απαραίτητες για την επιβίωση. Όταν όμως γίνονται υπερβολικές ή δυσανάλογες προς τον πραγματικό κίνδυνο, μπορεί να συνδέονται με διαταραχές άγχους, πανικού ή άλλες καταστάσεις που σχετίζονται με το στρες.
Το σημαντικότερο συμπέρασμα είναι ότι ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί με έναν απλό μηχανισμό «πάλης ή φυγής». Αντίθετα, διαθέτει ένα πολύπλοκο δίκτυο που αξιολογεί την απειλή και προσαρμόζει τη συμπεριφορά.
Και η σεροτονίνη φαίνεται να αποτελεί ένα από τα σημαντικά χημικά συστήματα που βοηθούν αυτό το δίκτυο να κάνει κάτι κρίσιμο: να επιλέγει την αντίδραση που ταιριάζει καλύτερα στις συγκεκριμένες συνθήκες.