Ο ήχος που ακούμε όταν «σπάμε» τα δάχτυλα ή όταν κινούμε ορισμένες αρθρώσεις είναι πολύ συνηθισμένος. Μπορεί να ακούγεται σαν κλικ, ποπ ή μικρό τρίξιμο και, όταν δεν συνοδεύεται από πόνο, συνήθως δεν αποτελεί από μόνος του ένδειξη τραυματισμού.
Οι αρθρώσεις περιβάλλονται από αρθρικό υγρό, το οποίο βοηθά τις επιφάνειες των οστών να κινούνται ομαλά. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον υπάρχουν διαλυμένα αέρια. Οι γρήγορες αλλαγές στην πίεση που συμβαίνουν όταν μετακινούμε μια άρθρωση μπορούν να δημιουργήσουν τον χαρακτηριστικό ήχο.
Υπάρχουν όμως και άλλοι ήχοι. Οι τένοντες ή οι σύνδεσμοι μπορεί να μετακινούνται πάνω από οστικές επιφάνειες και να δημιουργούν ένα «κλικ». Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο ήχος μπορεί να σχετίζεται με την κίνηση των επιφανειών της άρθρωσης μεταξύ τους.
Το σημαντικό είναι ότι ο ήχος από μόνος του δεν λέει ολόκληρη την ιστορία. Μια άρθρωση που κάνει θόρυβο αλλά κινείται φυσιολογικά και δεν πονάει συνήθως δεν δημιουργεί ιδιαίτερη ανησυχία.
Αντίθετα, όταν το τρίξιμο συνοδεύεται από πόνο, πρήξιμο, αίσθημα αστάθειας, περιορισμό της κίνησης ή εμφανίστηκε μετά από τραυματισμό, χρειάζεται αξιολόγηση.
Η ηλικία και η καθημερινή δραστηριότητα μπορούν επίσης να επηρεάσουν τους ήχους των αρθρώσεων. Οι αρθρώσεις ενός ανθρώπου που γυμνάζεται συστηματικά μπορεί να ακούγονται διαφορετικά από εκείνες κάποιου που κινείται λιγότερο, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα πρόβλημα.
Ένα ακόμη συχνό ερώτημα είναι αν το «σπάσιμο» των δαχτύλων προκαλεί αρθρίτιδα. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η συνήθεια αυτή από μόνη της αποτελεί αιτία αρθρίτιδας.
Δεν χρειάζεται λοιπόν να φοβόμαστε κάθε ήχο που προέρχεται από τις αρθρώσεις. Η παρουσία ή η απουσία συμπτωμάτων γύρω από τον ήχο είναι πολύ πιο σημαντική.