Υπάρχουν στιγμές που το μόνο που θέλουμε είναι να μείνουμε μόνοι. Να κλείσουμε την πόρτα, να μην απαντήσουμε σε μηνύματα, να αποφύγουμε συζητήσεις και να βρούμε λίγο χρόνο για τον εαυτό μας. Η ανάγκη για απομόνωση δεν είναι απαραίτητα κάτι αρνητικό. Μπορεί να είναι ένας τρόπος να ξεκουραστούμε, να επεξεργαστούμε όσα συνέβησαν ή να πάρουμε απόσταση από την ένταση της καθημερινότητας.
Το να θέλεις χρόνο μόνος σου είναι φυσιολογικό. Το να νιώθεις όμως ότι πρέπει να αντιμετωπίσεις τα πάντα μόνος σου είναι κάτι διαφορετικό. Οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι για να κουβαλούν κάθε δυσκολία σιωπηλά.
Ίσως, λοιπόν, το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι «Γιατί δεν μπορώ να το ξεπεράσω μόνος μου;», αλλά «Σε ποιον μπορώ να μιλήσω σήμερα;». Γιατί η πρώτη κουβέντα δεν χρειάζεται να λύσει τα πάντα. Μπορεί απλώς να είναι το πρώτο βήμα για να μη χρειάζεται να τα κουβαλάς όλα μόνος σου.