Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή που συνειδητοποιείς ότι έχεις περάσει πολύ χρόνο προσπαθώντας να ανταποκριθείς στις προσδοκίες των άλλων. Να είσαι ο άνθρωπος που χρειάζονται, να μην απογοητεύεις, να λες «ναι» για να μη δημιουργείς εντάσεις και να παίρνεις αποφάσεις με βάση το τι θα σκεφτούν οι γύρω σου. Κάποια στιγμή, όμως, αρχίζεις να αναρωτιέσαι: «Και εγώ τι θέλω;»
Ίσως, τελικά, το να ζεις για σένα να μην είναι μια μεγάλη επανάσταση. Να είναι μια σειρά από μικρές καθημερινές αποφάσεις: να λες αυτό που πραγματικά πιστεύεις, να προστατεύεις τον χρόνο σου, να επιλέγεις ανθρώπους που σε σέβονται και να μην εγκαταλείπεις συνεχώς τον εαυτό σου για να μη δυσαρεστήσεις τους άλλους.
Και κάπου εκεί αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι η ζωή σου δεν χρειάζεται να είναι αυτή που περίμεναν οι άλλοι. Χρειάζεται να είναι μια ζωή στην οποία μπορείς να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.