Υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται ότι η ζωή τούς συμβαίνει, αντί να αισθάνονται ότι μπορούν να επηρεάσουν, έστω και σε κάποιο βαθμό, όσα τους συμβαίνουν. Όταν αυτή η αντίληψη γίνεται σταθερό μοτίβο, μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που συχνά αποκαλείται «νοοτροπία θύματος»: την τάση να ερμηνεύουμε επανειλημμένα τις δυσκολίες μέσα από την αίσθηση ότι δεν έχουμε έλεγχο, ότι οι άλλοι ευθύνονται πάντα και ότι οι προσπάθειές μας δεν μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση.
Η διαφορά βρίσκεται στο επόμενο βήμα. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι κάτι μας πλήγωσε χωρίς να πιστεύουμε ότι ολόκληρη η ζωή μας καθορίζεται από αυτό. Μπορούμε να παραδεχτούμε ότι κάποιος άλλος μας αδίκησε χωρίς να θεωρούμε ότι δεν έχουμε καμία δύναμη από εδώ και πέρα.
Η έξοδος από μια νοοτροπία αδυναμίας δεν σημαίνει «σκέψου θετικά» ή «όλα είναι στο μυαλό σου». Σημαίνει να ξεχωρίσουμε τι δεν μπορούμε να ελέγξουμε από αυτό που μπορούμε να επηρεάσουμε. Και πολλές φορές, η αλλαγή ξεκινά από μια απλή φράση:
«Αυτό μου συνέβη. Τώρα, τι μπορώ να κάνω εγώ;»