Δεν εκφράζουμε πάντα αυτό που νιώθουμε με λόγια. Μερικές φορές το σώμα «μιλά» πριν προλάβουμε να παραδεχτούμε ακόμη και στον εαυτό μας ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά και η δυστυχία παραμονεύει. Η στάση του σώματος, το βλέμμα, οι κινήσεις και ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούμε με τους άλλους μπορούν να αλλάξουν όταν βιώνουμε παρατεταμένο στρες, θλίψη, εξάντληση ή συναισθηματική πίεση. Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα συγκεκριμένο βλέμμα ή μια συγκεκριμένη κίνηση αποτελεί απόδειξη δυστυχίας. Όμως, όταν αρκετές αλλαγές εμφανίζονται μαζί και επιμένουν, μπορεί να αποτελούν ένα σημάδι ότι χρειάζεται περισσότερη φροντίδα.
Εάν η θλίψη, η απώλεια ενδιαφέροντος, η απομόνωση ή η εξάντληση επιμένουν και επηρεάζουν την καθημερινότητα, η συζήτηση με ψυχολόγο ή ψυχίατρο μπορεί να προσφέρει ουσιαστική υποστήριξη.
Η γλώσσα του σώματος δεν αποτελεί διάγνωση. Μπορεί όμως να λειτουργήσει ως μια υπενθύμιση: όταν το σώμα αλλάζει επίμονα, αξίζει να ακούσουμε τι μπορεί να προσπαθεί να μας πει.