Δεν είναι όλοι οι ενήλικες έτοιμοι να μεγαλώσουν. Μπορεί να έχουν δουλειά, σχέσεις, οικονομικές υποχρεώσεις και μια ζωή που εξωτερικά μοιάζει απολύτως «ενήλικη», όμως μέσα τους να δυσκολεύονται να αποδεχθούν τις ευθύνες, τους περιορισμούς και τις αποφάσεις που συνοδεύουν την ενηλικίωση. Είναι οι άνθρωποι που συχνά περιγράφονται ως «αιώνια παιδιά» και η συμπεριφορά τους έχει συνδεθεί με τον όρο «σύνδρομο του Πίτερ Παν»
Το πρώτο βήμα είναι η αναγνώριση του προβλήματος. Να μπορεί κάποιος να πει «αποφεύγω αυτή την ευθύνη επειδή φοβάμαι» αντί να κατηγορεί συνεχώς τους άλλους. Στη συνέχεια χρειάζεται σταδιακή ανάληψη ευθυνών, καλύτερη διαχείριση των συναισθημάτων και αποδοχή ότι η αποτυχία αποτελεί μέρος της ζωής.
Σε περιπτώσεις όπου η δυσκολία είναι έντονη και επηρεάζει τις σχέσεις, την εργασία ή την καθημερινότητα, η συζήτηση με έναν ειδικό ψυχικής υγείας μπορεί να βοηθήσει.
Γιατί τελικά το να μεγαλώνεις δεν σημαίνει ότι πρέπει να χάσεις το παιδί μέσα σου. Σημαίνει να μπορείς να κρατήσεις την περιέργεια, τη χαρά και την παιχνιδιάρικη πλευρά του χαρακτήρα σου, χωρίς να παραδίδεις σε κάποιον άλλο την ευθύνη για τη ζωή σου.