Η σήψη αποτελεί μία από τις πιο σοβαρές επιπλοκές μιας λοίμωξης και μπορεί να εξελιχθεί γρήγορα σε απειλητική για τη ζωή κατάσταση. Παρά την άμεση χορήγηση θεραπείας, ορισμένοι ασθενείς εμφανίζουν ανεπάρκεια ζωτικών οργάνων και δεν ανταποκρίνονται στις προσπάθειες αντιμετώπισης.
Η κατανόηση αυτής της διαφορετικής «ανοσολογικής πορείας» μπορεί να οδηγήσει σε μια πιο εξατομικευμένη προσέγγιση, όπου η θεραπεία θα επιλέγεται όχι μόνο με βάση τη διάγνωση, αλλά και με βάση τη συγκεκριμένη κατάσταση του ανοσοποιητικού συστήματος τη δεδομένη στιγμή.
Για μια πάθηση τόσο δυναμική και απρόβλεπτη όσο η σήψη, αυτή η αλλαγή από ένα στατικό σε ένα δυναμικό μοντέλο παρακολούθησης της ανοσολογικής απόκρισης μπορεί να αποτελέσει σημαντικό βήμα προς πιο αποτελεσματικές θεραπείες.