Η παιδική ηλικία είναι η περίοδος κατά την οποία διαμορφώνονται οι πρώτες μας πεποιθήσεις για τον εαυτό μας, τους άλλους και τον κόσμο. Οι εμπειρίες που ζούμε μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο και στις πρώτες μας σχέσεις λειτουργούν σαν ένας «οδηγός επιβίωσης», ο οποίος πολλές φορές μας ακολουθεί και στην ενήλικη ζωή. Όταν όμως η παιδική ηλικία χαρακτηρίζεται από έλλειψη ασφάλειας, συναισθηματική παραμέληση, υπερβολική κριτική ή συγκρούσεις, ορισμένα από τα «μαθήματα» που μαθαίνουμε μπορεί να μας προστατεύουν προσωρινά ως παιδιά, αλλά να μας δυσκολεύουν ως ενήλικες.
Η θεραπεία του εσωτερικού μας παιδιού δεν σημαίνει ότι διαγράφουμε το παρελθόν. Σημαίνει ότι σταματάμε να αφήνουμε τις παλιές πληγές να καθορίζουν τις σημερινές μας επιλογές. Κάθε φορά που αμφισβητούμε έναν περιοριστικό τρόπο σκέψης, βάζουμε υγιή όρια ή αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας με περισσότερη κατανόηση και συμπόνια, κάνουμε ένα ακόμη βήμα προς μια ζωή πιο ελεύθερη, πιο ισορροπημένη και πιο αυθεντική.