Η σχέση ανάμεσα στο ψυχικό στρες και τη σωματική υγεία έχει αποτελέσει αντικείμενο έντονης επιστημονικής μελέτης τις τελευταίες δεκαετίες. Αν και τα αυτοάνοσα νοσήματα έχουν σαφή βιολογική βάση—όπου το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται λανθασμένα στους ίδιους τους ιστούς του οργανισμού—υπάρχουν ενδείξεις ότι ψυχολογικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν την εκδήλωση και την πορεία τους.
γενετική προδιάθεση + περιβαλλοντικοί παράγοντες + χρόνιο στρες = πιθανή ενεργοποίηση ή επιδείνωση της νόσου.
Η υγεία του ανοσοποιητικού συστήματος δεν εξαρτάται μόνο από τη βιολογία, αλλά και από τον τρόπο ζωής και τη διαχείριση του στρες. Η συνεχής υπερπροσπάθεια, η καταπίεση αναγκών και η δυσκολία στη θέσπιση ορίων μπορεί να επιβαρύνουν τον οργανισμό μακροπρόθεσμα.
Το να μάθει κανείς να προστατεύει τον εαυτό του δεν είναι απλώς ψυχολογική δεξιότητα· είναι και μορφή πρόληψης. Όχι με την έννοια ότι αποτρέπει συγκεκριμένα νοσήματα από μόνη της, αλλά με την έννοια ότι μειώνει έναν σημαντικό επιβαρυντικό παράγοντα: το χρόνιο, ανεξέλεγκτο στρες.