Ένας αναπάντεχος συνδυασμός από jackfruit, φλούδα ροδιού και σιμβαστατίνη θα μπορούσε να βοηθήσει στην αποκατάσταση των βλαβών που προκαλεί η χρόνια περιοδοντική νόσος.
Ερευνητές στη Βραζιλία δημιούργησαν ένα νέο βιοϋλικό από λάτεξ του τροπικού φρούτου τζάκφρουτ, εκχύλισμα φλούδας ροδιού και σιμβαστατίνη – ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο φάρμακο για τη μείωση της χοληστερόλης. Αυτό το υλικό θα μπορούσε να προσφέρει μια πιο αποτελεσματική μέθοδο για τη θεραπεία της περιοδοντίτιδας, μιας σοβαρής μορφής νόσου των ούλων.
Η επιστημονική ομάδα από τη Σχολή Ιατρικών Επιστημών και Επιστημών Υγείας (FCMS) του Ποντιφικού Καθολικού Πανεπιστημίου του Σάο Πάολο (PUC-SP) στη Σοροκάμπα ανέπτυξε το υλικό αυτό στο πλαίσιο μιας προσπάθειας για τη βελτίωση των θεραπευτικών επιλογών της συγκεκριμένης πάθησης.
Η περιοδοντίτιδα είναι μια χρόνια φλεγμονώδης νόσος που προκαλείται από μόλυνση. Με την πάροδο του χρόνου, μπορεί να καταστρέψει τις δομές που συγκρατούν τα δόντια στη θέση τους, οδηγώντας σε απώλεια οστικής μάζας και στη μείωση της πρόσφυσης μεταξύ των δοντιών και των γύρω ιστών. Οι τρέχουσες θεραπείες έχουν σχεδιαστεί για τον έλεγχο της μόλυνσης και της φλεγμονής, αλλά γενικά κάνουν ελάχιστα πράγματα για την αναγέννηση του κατεστραμμένου περιοδοντικού ιστού.
Συνδυασμός φυσικών υλικών και ιατρικής
Προκειμένου να ξεπεράσουν αυτούς τους περιορισμούς, οι ερευνητές εξέτασαν φυσικά βιοενεργά υλικά που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα διάφορες πτυχές της νόσου.
Το λάτεξ που εκκρίνεται από το τζάκφρουτ επιλέχθηκε ως μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική λύση λόγω των κολλητικών του ιδιοτήτων. Αυτό επέτρεψε στους επιστήμονες να πιστεύουν ότι το υλικό θα μπορούσε να παραμείνει για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στο σημείο που πλήττεται από την περιοδοντίτιδα, προωθώντας μια πιο στοχευμένη απελευθέρωση των θεραπευτικών ενώσεων και μειώνοντας ενδεχομένως την ανάγκη για χρήση συστημικών αντιβιοτικών.
Η μελέτη, η οποία υποστηρίχθηκε από το ίδρυμα FAPESP, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Polymer Bulletin.
Οι ερευνητές συνδύασαν το λάτεξ του τζάκφρουτ με εκχύλισμα φλούδας ροδιού, το οποίο είναι γνωστό για τις αντιμικροβιακές του ιδιότητες όταν εφαρμόζεται τοπικά, και με σιμβαστατίνη, ένα αντιφλεγμονώδες φάρμακο που έχει μελετηθεί επίσης για την ικανότητά του να διεγείρει τον σχηματισμό οστών. Μαζί, τα συστατικά αυτά σχημάτισαν μια βλεννοκολλητική μήτρα σχεδιασμένη να δρα απευθείας στον κατεστραμμένο ιστό.
Η χρήση της σιμβαστατίνης με αυτόν τον τρόπο προσφέρει ένα ακόμη πλεονέκτημα. Όταν λαμβάνεται από το στόμα, το μεγαλύτερο μέρος του φαρμάκου συγκρατείται από το ήπαρ και μόνο μια μικρή ποσότητα εισέρχεται στην κυκλοφορία του αίματος. Ως αποτέλεσμα, απαιτούνται συχνά υψηλότερες δόσεις, αυξάνοντας τον κίνδυνο παρενεργειών, συμπεριλαμβανομένης της οξείας μυϊκής εκφύλισης. Η χορήγηση του φαρμάκου απευθείας στην πληγείσα περιοχή βοηθά στην αποφυγή αυτού του προβλήματος.
Δοκιμές της γέλης από λάτεξ τζάκφρουτ
Για τη δημιουργία του βιοϋλικού, οι επιστήμονες συνέλεξαν χειροκίνητα λάτεξ από φρεσκοκομμένα τζάκφρουτ και το καθάρισαν προσεκτικά. Στη συνέχεια, ενσωμάτωσαν στο υλικό το εκχύλισμα φλούδας ροδιού.
Η ομάδα πραγματοποίησε μια σειρά από φυσικοχημικές και βιολογικές αναλύσεις για να κατανοήσει καλύτερα τη δομή και τη συμπεριφορά του βιοϋλικού σε εργαστηριακές συνθήκες. Παράλληλα, πραγματοποίησαν μια in vitro μελέτη χρησιμοποιώντας ανθρώπινα βλαστικά κύτταρα προερχόμενα από λιπώδη ιστό. Η σιμβαστατίνη προστέθηκε στη γέλη σε συγκεντρώσεις 0,3%, 0,6% και 1,2%. Τα επίπεδα αυτά δε μετέβαλαν τη δομή της γέλης και κρίθηκαν τεχνικά ασφαλή.
Και οι τρεις συγκεντρώσεις προήγαγαν την οστεοεπαγωγή – τη διαδικασία που ενθαρρύνει τα κύτταρα να εξελιχθούν σε οστίτη ιστό – μέσα σε 14 ημέρες. Το αποτέλεσμα έγινε ακόμη πιο ισχυρό μετά από 21 ημέρες, υποστηρίζοντας τις δυνατότητες του υλικού ως θεραπεία για την περιοδοντίτιδα.
Ενθαρρυντικά πρώτα αποτελέσματα
Συνολικά, τα αποτελέσματα κρίνονται ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι το βιοϋλικό που αναπτύχθηκε έχει μεγάλες προοπτικές για μελλοντικές εφαρμογές στη θεραπεία της περιοδοντίτιδας, αλλά και σε άλλους τομείς, ειδικά καθώς πρόκειται για ένα υλικό που έχει λάβει ελάχιστη προσοχή στην επιστημονική βιβλιογραφία για βιοϊατρική χρήση.
Ωστόσο, απαιτείται ακόμη περαιτέρω έρευνα προτού η τεχνολογία αυτή πλησιάσει στην κλινική χρήση, με την ομάδα να συνεχίζει τις μελέτες για την πληρέστερη αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας του συστήματος.