Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή όπου εξωτερικά όλα μοιάζουν να συνεχίζονται κανονικά, αλλά εσωτερικά υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι έχει σταματήσει. Η καθημερινότητα γεμίζει με δουλειά, υποχρεώσεις, λογαριασμούς, οικογενειακές ανάγκες και κοινωνικές απαιτήσεις, ενώ ο προσωπικός χρόνος περιορίζεται όλο και περισσότερο. Κάποια στιγμή μπορεί να εμφανιστεί μια δύσκολη σκέψη: «Δεν νιώθω ότι ζω. Απλώς υπάρχω».
Γιατί το να ζεις δεν σημαίνει ότι πρέπει να αισθάνεσαι χαρούμενος κάθε στιγμή. Σημαίνει να υπάρχει μέσα στην καθημερινότητα χώρος για επιθυμία, σύνδεση, εμπειρίες, σχέσεις, δημιουργία, περιέργεια και προσωπικό νόημα.
Αν σήμερα αισθάνεσαι ότι απλώς υπάρχεις, ίσως δεν χρειάζεται να βρεις αμέσως όλες τις απαντήσεις. Ίσως χρειάζεται μόνο να κάνεις την πρώτη ερώτηση: «Τι θα έκανε τη ζωή μου να μοιάζει λίγο περισσότερο με τη δική μου;»
Και από εκεί μπορεί να ξεκινήσει μια ουσιαστική αλλαγή.