Πριν από περίπου 5.500 χρόνια, ομάδες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών ζούσαν στην περιοχή της Λίμνης Βαϊκάλης στη Σιβηρία και συντηρούνταν από τους πλούσιους πόρους της, κυρίως θηράματα όπως άλκες, ελάφια, ψάρια, φώκιες και μαρμότες, ένα είδος τρωκτικών.
«Αυτή η ευπάθεια είναι υψηλότερη για παιδιά ηλικίας 8 έως 12 ετών, και αποτελεί ξεκάθαρα ένα εντελώς διαφορετικό μοτίβο θνησιμότητας σε σχέση με αυτό που βλέπουμε σε άλλες τοποθεσίες κυνηγών-τροφοσυλλέκτων στη Βαϊκάλη, όπου δεν ανιχνεύεται πανώλη», δήλωσε ο Μακλάουντ.
«Σε συνδυασμό με την παρουσία άλλων γονιδίων που καθιστούν τις λοιμώξεις από πανώλη σοβαρές, είναι σαφές ότι αυτά τα προϊστορικά στελέχη πανώλης ήταν εξίσου ικανά να αποβούν θανατηφόρα, αν και με διαφορετικό τρόπο», συμπλήρωσε ο Μακλάουντ.
Αυτοί οι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες έρχονταν σε στενή επαφή με τις μαρμότες, και οι ερευνητές ανέφεραν ότι φαίνεται πως τα τρωκτικά αυτά τροφοδότησαν την έξαρση της νόσου.
Λίγοι έμειναν ζωντανοί
Σε άλλες τοποθεσίες, μενταγιόν φτιαγμένα από τα μπροστινά δόντια μαρμότας είχαν συμπεριληφθεί σε ταφές. Οι μαρμότες αποτελούσαν επίσης πηγή τροφής.
«Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να ήρθαν σε επαφή με μια μολυσμένη μαρμότα, πιθανώς πιάνοντάς την ή τρώγοντας κρέας που δεν είχε μαγειρευτεί καλά», είπε ο Μακλάουντ.
Οι ερευνητές πιστεύουν ότι, αφότου το παθογόνο μεταπήδησε από τις μαρμότες στους ανθρώπους, εξαπλώθηκε μέσω της μετάδοσης από άνθρωπο σε άνθρωπο, για παράδειγμα με τον βήχα.
«Αυτή η επιδημία κατέστρεψε τις κοινότητες των κυνηγών-τροφοσυλλέκτων εκείνης της εποχής. Είναι σαφές ότι τουλάχιστον λίγοι άνθρωποι έμειναν ζωντανοί για να θάψουν τους νεκρούς, και προφανώς γνώριζαν ποιος ήταν ποιος, καθώς νεαρά αδέλφια θάφτηκαν μαζί σε κοινούς τάφους», εξήγησε.
Πηγή: ΑΠΕ