Η ανατριχίλα είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές αντιδράσεις του σώματος και μπορεί να εμφανιστεί όχι μόνο όταν κάνει κρύο, αλλά και σε στιγμές έντονης συγκίνησης, φόβου ή ενθουσιασμού. Μικροί μύες που βρίσκονται στη βάση των τριχών συσπώνται, με αποτέλεσμα οι τρίχες να σηκώνονται και το δέρμα να αποκτά τη γνωστή όψη «χήνας».
Η αντίδραση αυτή ελέγχεται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα, δηλαδή το τμήμα του νευρικού συστήματος που ρυθμίζει αυτόματα πολλές λειτουργίες του οργανισμού. Όταν ο εγκέφαλος αντιληφθεί κρύο ή μια έντονη συναισθηματική κατάσταση, μπορεί να ενεργοποιήσει μηχανισμούς που προετοιμάζουν το σώμα για δράση.
Στους ανθρώπους η ανατριχίλα δεν έχει πλέον ιδιαίτερα σημαντική λειτουργία για τη διατήρηση της θερμότητας. Στους προγόνους μας, όμως, και σε πολλά ζώα, το σήκωμα του τριχώματος μπορούσε να βοηθήσει στη διατήρηση θερμότητας ή να κάνει το ζώο να φαίνεται μεγαλύτερο σε μια απειλητική κατάσταση.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο ίδιος μηχανισμός μπορεί να ενεργοποιηθεί από ένα δυνατό μουσικό κομμάτι, μια συγκινητική σκηνή ή μια ξαφνική ανάμνηση. Ο εγκέφαλος δεν αντιδρά μόνο σε σωματικά ερεθίσματα αλλά και σε συναισθηματικές πληροφορίες.
Έτσι, η ανατριχίλα αποτελεί ένα μικρό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο εγκέφαλος και σώμα συνεργάζονται. Μια σκέψη ή ένα συναίσθημα μπορεί να προκαλέσει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μια καθαρά σωματική αντίδραση.