Υπάρχει ένα παράξενο συναίσθημα που πολλοί άνθρωποι περιγράφουν όσο περνούν τα χρόνια: όταν ήταν παιδιά, το καλοκαίρι έμοιαζε ατελείωτο, οι μέρες στο σχολείο κυλούσαν αργά και η αναμονή μέχρι τα Χριστούγεννα φαινόταν σχεδόν ατελείωτη. Ως ενήλικες, αντίθετα, ο χρόνος – οι εβδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια μοιάζουν να περνούν όλο και πιο γρήγορα. Μόλις τελειώσουν οι γιορτές, ξαφνικά βρισκόμαστε ξανά στο καλοκαίρι και πριν το καταλάβουμε έχει περάσει ακόμη μία χρονιά.
Ίσως, λοιπόν, το ζητούμενο δεν είναι να προσπαθήσουμε να κάνουμε τον χρόνο να κινείται πιο αργά. Είναι να φροντίσουμε ώστε όταν κοιτάζουμε πίσω, να βλέπουμε πολλές διαφορετικές, ουσιαστικές στιγμές και όχι μια ακολουθία από ίδιες ημέρες.
Γιατί τελικά, η ζωή δεν μετριέται μόνο από το πόσος χρόνος πέρασε, αλλά και από το πόσα πράγματα θυμόμαστε ότι συνέβησαν μέσα σε αυτόν.