Η ευτυχία δεν είναι κάτι που σταματά να υπάρχει όσο περνούν τα χρόνια. Αντίθετα, για πολλούς ανθρώπους η μεγαλύτερη ηλικία μπορεί να γίνει μια περίοδος μεγαλύτερης εσωτερικής ισορροπίας, αυτογνωσίας και ουσιαστικών σχέσεων. Μεγαλώνοντας, αλλάζουν οι προτεραιότητες, μειώνεται η ανάγκη να αποδεικνύουμε συνεχώς την αξία μας στους άλλους και αποκτούμε καλύτερη εικόνα για το τι πραγματικά μας κάνει καλά.
Το να μεγαλώνουμε δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμβιβαζόμαστε με μια λιγότερο χαρούμενη ζωή. Σημαίνει ότι μπορούμε να γίνουμε πιο επιλεκτικοί σχετικά με το πού επενδύουμε τον χρόνο, την ενέργεια και την προσοχή μας.
Η φροντίδα των σχέσεων, η ύπαρξη ενός προσωπικού σκοπού, η αποφυγή των συνεχών συγκρίσεων και η φροντίδα του σώματος αποτελούν τέσσερις πρακτικούς δρόμους προς μια πιο γεμάτη καθημερινότητα. Γιατί τελικά, η ευτυχία δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το πόσα χρόνια έχουμε ζήσει, αλλά και από το πώς επιλέγουμε να ζούμε τα χρόνια που έχουμε μπροστά μας.