«Είναι πολύ σημαντικό να αποφύγουμε να γίνουμε η δεύτερη εξεταστική επιτροπή, γιατί αυτές τις μέρες σίγουρα δεν χρειάζεται να αναλύουμε τα λάθη, δεν χρειάζεται να συγκρίνουμε το τι έκανε ο ξάδελφος, ο φίλος, ο αδερφός. Δεν χρειάζεται απολογισμός . Είναι σαφές ότι το εκπαιδευτικό σύστημα έχει ήδη αξιολογήσει, οπότε ο γονιός χρειάζεται να θυμίσει στο παιδί του ότι η σχέση τους δεν μπαίνει ποτέ σε βαθμολογική κλίμακα».
Πότε αναζητούμε βοήθεια
Πότε η απογοήτευση ενός εφήβου θα πρέπει να ανησυχήσει τους γονείς και να τους οδηγήσει στην αναζήτηση βοήθειας από επαγγελματία ψυχικής υγείας, ερωτάται η ειδικός. «Εγώ θα έλεγα να αγκαλιάσουμε τη στεναχώρια. Και όταν βλέπουμε ότι η παραίτηση που προανέφερα, η απομόνωση ή και αυτή η αίσθηση του παιδιού ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο τώρα, συνεχίζουν και το παιδί δεν θέλει να βγει έξω, παρακολουθεί τα νούμερα και κοιτάει να δει ποιοι πέρασαν και ποιοι όχι, θα ήταν καλό εμείς πρώτα, ως ενήλικες, να αναζητήσουμε μια συμβουλευτική γονέων. Γιατί προφανώς βοηθούμε το παιδί μας να υπερεστιάσει εκεί, γιατί δεν του έχουμε δώσει άλλους ρόλους. Οπότε λίγη βοήθεια χρειάζεται. Όχι να στείλουμε το παιδί εξαρχής. Να πάμε εμείς και αν χρειαστεί και το παιδί θα μας το πει».
Δεν χάνουμε το παιδί μας επειδή δεν τα κατάφερε
Πώς μπορούν οι γονείς να διαχειριστούν τη δική τους απογοήτευση ώστε να μη τη μεταφέρουν στα παιδιά τους, είναι το επόμενο ερώτημα που τέθηκε στην ψυχοθεραπεύτρια; Η διαχείριση της αίσθησης αποτυχίας, γιατί δεν είναι αποτυχία, ξεκινάει όταν σταματάμε να τη μεταφράζουμε ως προσωπική αποτυχία. Αν καταφέρουμε στο μυαλό μας, αυτό να μην το μεταφράσουμε ως κάτι τέτοιο, θα δεχτούμε και τη στεναχώρια μας, γιατί είναι πραγματική. Μετά θα μπορούμε να αποσυνδέσουμε το αποτέλεσμα από την ταυτότητα του παιδιού μας και να αρχίζουμε να βλέπουμε και τις επόμενες επιλογές. Άρα μόλις ηρεμήσουμε και ησυχάσουμε και δούμε ότι δεν τελείωσε τίποτα, δεν ξεκινάει τίποτα, ήταν απλά μια περίοδος και συνεχίζουμε να είμαστε μαζί, δεν χάνουμε το παιδί μας τώρα γιατί δεν τα κατάφερε, δεν κερδίζουμε το παιδί μας επειδή τα κατάφερε. Είναι πολύ σημαντικό να απογαλακτιστούμε κι εμείς από τα παιδιά μας για να μην συνδεόμαστε και με τα αποτελέσματά τους». Τι θα λέγατε σε έναν μαθητή που βιώνει αυτό το αίσθημα αποτυχίας; «Είναι πολύ σημαντικό να μην πάρει τη βαθμολογία και να τη μετατρέψει σε απόφαση για τον εαυτό του. Το αποτέλεσμα είναι μια πληροφορία, δεν είναι ετυμηγορία. Η ζωή είναι δική του. Όσο πιο πολύ αγκαλιάζει αυτό που εκείνος θεωρεί αποτυχία, τόσο πιο εύκολα θα βρει και τον τρόπο να κινηθεί προς την επιτυχία του. Δεν χρειάζεται να μεγαλώνουμε παιδιά που όταν αποτυχάνουν σταματούν να πιστεύουν ότι έχουν αξία».
(ΑΠΕ -ΜΠΕ / photo: eurokinissi)