Ο άνθρωπος γεννιέται χωρίς να γνωρίζει τίποτα για τον κόσμο στον οποίο έρχεται. Δεν επιλέγει το όνομά του, την οικογένειά του, τη χώρα όπου θα μεγαλώσει ούτε τις συνθήκες που θα διαμορφώσουν τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ξεκινά σαν μια μικρή ύπαρξη γεμάτη ανάγκες, φόβους και δυνατότητες. Και κάπου ανάμεσα στον χρόνο, στις εμπειρίες και στους ανθρώπους, αρχίζει σιγά σιγά να γίνεται αυτό που είναι.
Μας ανήκουν οι στιγμές που αγαπήσαμε αληθινά, οι άνθρωποι που βοηθήσαμε, οι εμπειρίες που μας άλλαξαν και οι επιλογές που κάναμε όταν βρεθήκαμε μπροστά σε δύσκολες αποφάσεις.
Ο άνθρωπος γεννιέται χωρίς τίποτα και φεύγει χωρίς να παίρνει μαζί του υλικά πράγματα. Αν κάτι μένει τελικά, είναι το αποτύπωμα που αφήνει στους άλλους ανθρώπους και ο τρόπος με τον οποίο έζησε τη ζωή του.
Ίσως λοιπόν η ουσία να μην βρίσκεται στο τι κατέχουμε, αλλά στο ποιοι γινόμαστε μέσα στη διαδρομή. Γιατί στο τέλος, αυτό που πραγματικά μας ανήκει είναι ο εαυτός που χτίσαμε μέσα από τις εμπειρίες, τις επιλογές και την αγάπη που δώσαμε και λάβαμε.