Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή όπου ένας άνθρωπος μπορεί να κοιτάζει τον εαυτό του και να αισθάνεται ότι δεν τον αναγνωρίζει. Παρά τις καθημερινές υποχρεώσεις, τις σχέσεις, την εργασία και τους ρόλους που έχει αναλάβει, μπορεί να εμφανιστεί μια βαθιά αίσθηση κενού: «Δεν ξέρω ποιος είμαι πραγματικά». Αυτή η εμπειρία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος έχει χάσει τον εαυτό του οριστικά. Συχνά αποτελεί ένα σημάδι ότι έχει απομακρυνθεί από τις προσωπικές του ανάγκες, τις αξίες και τις επιθυμίες του για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο εαυτός μας δεν εξαφανίζεται ξαφνικά. Συνήθως απομακρύνεται σταδιακά, μέσα από μικρές καθημερινές επιλογές όπου βάζουμε συνεχώς τους άλλους, τις απαιτήσεις ή τις προσδοκίες πάνω από εμάς.
«Τι θέλω εγώ;»
«Τι με κάνει χαρούμενο;»
«Αν σταματήσω να προσπαθώ να ικανοποιώ τους άλλους, ποιος μένει;»
Πολλές φορές δεν χρειάζεται να δημιουργήσουμε έναν νέο εαυτό, αλλά να ξανασυνδεθούμε με εκείνο το κομμάτι μας που είχε μείνει στην άκρη.
Η επιστροφή στον εαυτό είναι μια διαδικασία υπομονής, ειλικρίνειας και φροντίδας. Είναι η στιγμή που αρχίζουμε ξανά να ακούμε τη δική μας φωνή μέσα στον θόρυβο των απαιτήσεων της ζωής.
Και ίσως η πιο σημαντική ανακάλυψη είναι ότι ο εαυτός μας δεν χάθηκε ποτέ πραγματικά. Απλώς περίμενε να του δώσουμε ξανά χώρο να εμφανιστεί.