Για χρόνια, η δύναμη παρουσιάζεται σαν ένα χαρακτηριστικό που πρέπει να έχουμε συνεχώς ενεργοποιημένο. Να αντέχουμε, να προχωράμε, να βρίσκουμε λύσεις, να στηρίζουμε τους άλλους και να χαμογελάμε ακόμη κι όταν μέσα μας νιώθουμε ότι δεν έχουμε άλλες αντοχές. Ιδιαίτερα οι γυναίκες συχνά μαθαίνουν από μικρή ηλικία να είναι «δυνατές» για όλους: για την οικογένεια, τη δουλειά, τις σχέσεις, τους φίλους. Όμως η πραγματική δύναμη δεν σημαίνει ότι δεν κουράζεσαι. Δεν σημαίνει ότι δεν λυγίζεις, ότι δεν φοβάσαι ή ότι δεν χρειάζεσαι βοήθεια. Μερικές φορές δύναμη είναι ακριβώς το αντίθετο: να αναγνωρίζεις τα όριά σου και να επιτρέπεις στον εαυτό σου να σταματήσει.
Η αυτοφροντίδα δεν είναι φυγή από τις ευθύνες. Είναι ένας τρόπος να παραμένεις συνδεδεμένη με τον εαυτό σου ενώ αντιμετωπίζεις τη ζωή.
Γιατί τελικά, αυτοσεβασμός δεν είναι να απαιτείς από τον εαυτό σου να αντέχει τα πάντα. Είναι να τον ακούς πριν χρειαστεί να φωνάξει.