Υπάρχουν απογοητεύσεις που δεν πονάνε μόνο για αυτό που συνέβη, αλλά και για αυτό που μας κάνουν να πιστέψουμε για τον εαυτό μας και την αξία μας. Όταν κάποιος δεν μας αγαπά όπως χρειαζόμαστε, δεν μας εκτιμά, δεν μας στηρίζει ή δεν μας προσφέρει τη φροντίδα που περιμέναμε, είναι εύκολο να αναρωτηθούμε μήπως ζητήσαμε πολλά. Μήπως δεν ήμασταν αρκετοί. Μήπως, τελικά, δεν αξίζαμε περισσότερα.
Το «δεν με σεβάστηκε» γίνεται «δεν αξίζω σεβασμό».
Το «δεν έμεινε» γίνεται «κανείς δεν θα μείνει ποτέ».«Ίσως περίμενα πολλά.»
«Ίσως έπρεπε να είμαι πιο υπομονετική.»
«Ίσως δεν έπρεπε να ζητάω τόσα.»
Αλλά μην πάρεις μαζί σου την πεποίθηση ότι έφταιγες επειδή ήθελες περισσότερα.
Ίσως η πιο σημαντική μορφή αυτοσεβασμού είναι να σταματήσεις να μετράς την αξία σου με βάση το πόσο κάποιος άλλος σε αγάπησε.
Επειδή κάποιος δεν σου έδωσε αρκετά, δεν σημαίνει ότι δεν άξιζες τα πάντα. Σημαίνει μόνο ότι εκείνος ο άνθρωπος δεν ήταν σε θέση —ή δεν επέλεξε— να σου τα δώσει. Και αυτό είναι πολύ διαφορετικό.