Οι λέξεις που χρησιμοποιούν οι γονείς όταν μιλούν σε ένα παιδί με αναπηρία δεν είναι απλώς ένας τρόπος επικοινωνίας. Είναι ένας καθρέφτης μέσα από τον οποίο το παιδί αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του. «Δεν μπορείς», «είσαι διαφορετικός», «πρέπει να σε βοηθάμε πάντα» ή, αντίθετα, «μπορείς να προσπαθήσεις», «έχεις δικαίωμα να αποφασίζεις», «είμαι εδώ για να σε στηρίξω» είναι φράσεις που μπορεί να φαίνονται μικρές, αλλά μεταφέρουν πολύ διαφορετικά μηνύματα.
Οι γονείς δεν χρειάζεται να προσποιούνται ότι όλα είναι εύκολα. Χρειάζεται να μιλούν με ειλικρίνεια, χωρίς φόβο, ντροπή ή οίκτο. Να αναγνωρίζουν τις δυσκολίες, αλλά ταυτόχρονα να βλέπουν τις δυνατότητες. Να προσφέρουν βοήθεια χωρίς να αφαιρούν την αυτονομία. Να προστατεύουν χωρίς να περιορίζουν.
Γιατί ένα παιδί δεν χρειάζεται να μεγαλώσει πιστεύοντας ότι πρέπει να αποδείξει πως «είναι σαν όλα τα άλλα». Χρειάζεται να μεγαλώσει γνωρίζοντας ότι δικαιούται να είναι ο εαυτός του, να συμμετέχει, να επιλέγει, να ονειρεύεται και να διεκδικεί τη θέση του στην κοινωνία.