Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά δεν περιγράφουν απλώς την πραγματικότητά μας. Μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, τις σχέσεις μας και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε. Ορισμένες φράσεις, όταν επαναλαμβάνονται διαρκώς, μπορεί να ενισχύουν την απαισιοδοξία, την ενοχή ή την αίσθηση ότι δεν έχουμε επιλογές.
«Δεν μπορώ να το κάνω ακόμη, αλλά μπορώ να μάθω πώς.»«Θέλω να κάνω το καλύτερο που μπορώ με τις συνθήκες που έχω.»«Αυτό δεν πήγε όπως ήθελα. Τι μπορώ να κάνω διαφορετικά την επόμενη φορά;»«Αυτή τη στιγμή δεν είναι προτεραιότητά μου.»«Αυτό που έκανε με έκανε να νιώσω… και χρειάζομαι…»«Με νοιάζει, αλλά αυτή τη στιγμή δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ.»«Υπάρχει κάτι που μπορώ να μάθω από αυτόν τον άνθρωπο;»«Δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν, αλλά μπορώ να αποφασίσω τι θα κάνω από εδώ και πέρα.»«Μπορώ να δυσκολεύομαι και ταυτόχρονα να συνεχίζω.»«Αυτός είναι ο τρόπος που αντιδρώ σήμερα, αλλά μπορώ να μάθω έναν διαφορετικό τρόπο.»
Το ζητούμενο δεν είναι να απαγορεύσουμε στον εαυτό μας να λέει «δεν μπορώ», «φοβάμαι» ή «είμαι κουρασμένος». Είναι να μην αφήνουμε μια δύσκολη στιγμή να μετατρέπεται σε μόνιμη ταυτότητα.
Μερικές φορές, μια μικρή αλλαγή στη φράση που χρησιμοποιούμε μπορεί να ανοίξει χώρο για μια διαφορετική ερώτηση: όχι μόνο «γιατί μου συμβαίνει αυτό;», αλλά και «τι μπορώ να κάνω από εδώ και πέρα;».