Αιτιολογία και παθογένεια: Το Σύνδρομο Stiff Person έχει αυτοάνοση βάση, όπου το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα νευρικά κύτταρα και τους νευροδιαβιβαστές που ρυθμίζουν τον μυϊκό τόνο. Συγκεκριμένα, συχνά ανιχνεύονται αυτοαντισώματα κατά του ενδοπυρηνικού ενζύμου γλουταμινικής δεϋδρογενάσης (GAD65), που εμπλέκεται στη ρύθμιση της νευροδιαβίβασης του γλουταμικού οξέος, ενός κύριου νευροδιαβιβαστή που προκαλεί διέγερση. Η διαταραχή αυτή οδηγεί σε υπερβολική ενεργοποίηση των μυών, προκαλώντας μυϊκή δυσκαμψία και σπασμούς.
Θεραπεία: Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή με βενζοδιαζεπίνες (π.χ., διαζεπάμη), που βοηθούν στη χαλάρωση των μυών και στη μείωση των σπασμών, καθώς και ανοσοκατασταλτικά ή ανοσοτροποποιητικά φάρμακα (όπως η μυκοφαινολάτη μοφετίλη). Επιπλέον, η φυσικοθεραπεία και η ψυχολογική στήριξη είναι σημαντικές για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Σε σοβαρές περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστεί πλαστική ή νευροχειρουργική παρέμβαση.