Οι περισσότερες ανθρώπινες σχέσεις δεν καταστρέφονται επειδή έγιναν λάθη. Καταστρέφονται επειδή τα λάθη δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ πραγματικά. Καμία σχέση — ερωτική, φιλική, οικογενειακή — δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς απογοητεύσεις, παρεξηγήσεις ή στιγμές όπου ο ένας πληγώνει τον άλλον. Η συγγνώμη, όμως, λειτουργεί σαν ένας ψυχολογικός μηχανισμός «επιδιόρθωσης»: βοηθά να αποκατασταθεί η ασφάλεια, η εμπιστοσύνη και η συναισθηματική σύνδεση.
«Λυπάμαι για αυτό που έκανα».
Χωρίς μετατόπιση ευθύνης.
Χωρίς το περίφημο «αλλά».«Συγγνώμη που φώναξα, αλλά κι εσύ δεν με άκουγες»
δεν είναι ακριβώς συγγνώμη. Είναι μια προσπάθεια να μοιραστεί η ευθύνη.
«Μπορώ να εμπιστευτώ ότι δεν θα ξανασυμβεί;»
«Καταλαβαίνω γιατί πληγώθηκες»
μπορεί να λειτουργήσει πολύ πιο θεραπευτικά από δεκάδες εξηγήσεις.
Οι ψυχολόγοι τονίζουν ότι οι άνθρωποι συχνά συγχωρούν όχι επειδή εξαφανίζεται ο πόνος, αλλά επειδή νιώθουν ότι ο άλλος τον αναγνώρισε πραγματικά.