Συχνά ακούμε ότι η αληθινή αγάπη είναι χωρίς όρους και χωρίς όρια. Ότι για να αγαπάς πραγματικά, πρέπει να δίνεις χωρίς να ζητάς, να αντέχεις χωρίς να διαμαρτύρεσαι και να συγχωρείς χωρίς τέλος. Αυτή η ιδέα, όσο ρομαντική κι αν ακούγεται, μπορεί να γίνει παγίδα. Γιατί η αγάπη χωρίς όρια δεν είναι απαραίτητα ένδειξη ωριμότητας· πολλές φορές είναι ένδειξη απώλειας του εαυτού.
Η αγάπη χωρίς όρια δεν είναι απόδειξη ωριμότητας, αλλά συχνά ένδειξη φόβου ή ανασφάλειας. Η αληθινή ωριμότητα βρίσκεται στην ικανότητα να αγαπάμε χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας. Να δίνουμε χωρίς να εξαντλούμαστε και να μένουμε σε σχέσεις που μας σέβονται όσο τις σεβόμαστε. Γιατί τελικά, η αγάπη δεν είναι απεριόριστη ανοχή· είναι συνειδητή επιλογή με σεβασμό, ισορροπία και αλήθεια.