Η σχέση με τη μητέρα είναι μία από τις πρώτες και πιο σημαντικές σχέσεις στη ζωή ενός ανθρώπου. Και παρότι ενηλικιωνόμαστε, δημιουργούμε τη δική μας ζωή και παίρνουμε τις δικές μας αποφάσεις, η ανάγκη να νιώθουμε ότι η μητέρα μας μάς αγαπά και μας αποδέχεται μπορεί να παραμένει πολύ ισχυρή.
Η ενηλικίωση δεν σημαίνει ότι σταματάμε να είμαστε παιδιά των γονιών μας. Σημαίνει ότι μαθαίνουμε να είμαστε ολόκληροι άνθρωποι, με δική μας φωνή, όρια και επιλογές.
Και ίσως η πιο ώριμη μορφή αποδοχής δεν είναι να περιμένουμε για πάντα να μας επιβεβαιώσει κάποιος άλλος. Είναι να μπορέσουμε κάποια στιγμή να πούμε στον εαυτό μας: «Η αξία μου δεν εξαρτάται από το αν όλοι συμφωνούν μαζί μου».
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Healthweb.gr .