Υπάρχει μια ηλικία στη ζωή όπου αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις ακριβώς πού πηγαίνεις, να έχεις λύσει κάθε εσωτερική σου σύγκρουση ή να έχεις καταλάβει τα πάντα για τις σχέσεις, τη δουλειά, την οικογένεια και τον εαυτό σου.
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο όμορφες μορφές ωριμότητας: δεν τα έχουμε όλα λυμένα, αλλά δεν είμαστε πια χαμένοι μέσα σε όλα.
Ξέρουμε ότι θα υπάρξουν δύσκολες μέρες. Ξέρουμε ότι θα κάνουμε λάθη. Ξέρουμε ότι μερικοί άνθρωποι θα μείνουν και άλλοι θα φύγουν.
Αλλά πλέον ξέρουμε και κάτι ακόμη: δεν χρειάζεται να έχουμε όλες τις απαντήσεις για να συνεχίσουμε. Αρκεί να έχουμε αρκετή καθαρότητα ώστε να αναγνωρίζουμε τον δρόμο που δεν θέλουμε πια να ακολουθήσουμε.