Από μικρή ηλικία οι περισσότεροι άνθρωποι μεγαλώνουν με την ιδέα ότι πρέπει πάντα να είναι καλοί, ευγενικοί και διαθέσιμοι απέναντι στους άλλους. Η καλοσύνη θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά προσωπικότητας και πράγματι μπορεί να κάνει τις ανθρώπινες σχέσεις πιο ουσιαστικές και ανθρώπινες. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πραγματική καλοσύνη και στην υπερβολική ανάγκη να ευχαριστούμε τους πάντες.
Δεν χρειάζεται να χαμογελάς πάντα όταν κάτι σε πληγώνει ούτε να ανέχεσαι συμπεριφορές που σε μειώνουν μόνο και μόνο για να διατηρήσεις την ηρεμία. Η ωριμότητα βρίσκεται στην ισορροπία: να μπορείς να είσαι ευγενικός χωρίς να ακυρώνεις τον εαυτό σου.
Η ζωή γίνεται πιο ήρεμη όταν κάποιος καταλαβαίνει ότι δεν είναι υποχρεωμένος να δίνει ασταμάτητα την ενέργειά του σε όλους. Η καλοσύνη είναι πολύτιμη, αλλά αποκτά πραγματική δύναμη όταν συνοδεύεται από αυτοσεβασμό, όρια και επίγνωση της προσωπικής αξίας.