Στην αρχή όλα μοιάζουν ιδανικά. Η επικοινωνία κυλά αβίαστα, η οικειότητα μεγαλώνει και η σχέση φαίνεται να αποκτά βάθος. Ξαφνικά όμως, κάτι αλλάζει. Το άτομο που μέχρι χθες ήταν διαθέσιμο και ζεστό γίνεται απόμακρο, λιγότερο επικοινωνιακό, πιο επικριτικό ή απρόβλεπτο. Τα μηνύματα αραιώνουν, οι παρεξηγήσεις αυξάνονται και η συναισθηματική απόσταση μεγαλώνει χωρίς εμφανή λόγο. Αυτό το μοτίβο συμπεριφοράς περιγράφεται πλέον με έναν νέο όρο στη σύγχρονη κουλτούρα των σχέσεων: «puffer-fishing».
«Νιώθω ότι τελευταία υπάρχει απόσταση μεταξύ μας και θα ήθελα να καταλάβω τι συμβαίνει».
Χωρίς κατηγορίες ή πίεση, τέτοιου είδους συζητήσεις δημιουργούν χώρο για ειλικρίνεια.
Παράλληλα όμως, οι ειδικοί υπενθυμίζουν κάτι ουσιαστικό: δεν είναι δική μας ευθύνη να «σώσουμε» ή να «διορθώσουμε» έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται με την οικειότητα. Η συναισθηματική διαθεσιμότητα είναι κάτι που πρέπει να επιλέξει και να δουλέψει ο ίδιος.
Το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι αν ο άλλος θα αλλάξει κάποτε στο μέλλον, αλλά αν η σχέση όπως είναι σήμερα καλύπτει τις συναισθηματικές σας ανάγκες.
Η αυθεντικότητα ως βάση της σύνδεσης
Στην εποχή των dating apps και των συνεχών επιλογών, πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να προστατευτούν από την απόρριψη χτίζοντας άμυνες ή υιοθετώντας ρόλους που δεν αντικατοπτρίζουν τον πραγματικό τους εαυτό.
Όμως οι ουσιαστικές σχέσεις δεν βασίζονται στην τελειότητα ούτε στην άμυνα. Βασίζονται στη σταδιακή αποκάλυψη του πραγματικού εαυτού, με όλες τις ανασφάλειες, τις ανάγκες και τις αδυναμίες που αυτό συνεπάγεται.