Το κλάμα συχνά αντιμετωπίζεται ως ένδειξη αδυναμίας ή απώλειας ελέγχου. Από μικρή ηλικία, πολλοί άνθρωποι μαθαίνουν να το καταπιέζουν, να «κρατιούνται» και να το αποφεύγουν, ειδικά σε κοινωνικά πλαίσια. Ωστόσο, η σύγχρονη επιστήμη της ψυχικής υγείας δείχνει ότι το κλάμα δεν είναι πρόβλημα προς διόρθωση, αλλά ένας φυσικός μηχανισμός του νευρικού συστήματος. Στην πραγματικότητα, αποτελεί έναν από τους τρόπους με τους οποίους το σώμα προσπαθεί να επαναρυθμιστεί μετά από έντονη συναισθηματική φόρτιση.
Το κλάμα ως πράξη αυτοφροντίδας
Σε έναν κόσμο που επιβραβεύει τη διαρκή αντοχή και την καταστολή των συναισθημάτων, το να επιτρέπεις στον εαυτό σου να κλάψει είναι πράξη φροντίδας. Είναι ένας τρόπος να ακούς το σώμα σου και να το βοηθάς να επανέλθει σε ισορροπία. Το κλάμα δεν σε κάνει πιο αδύναμο· σε φέρνει πιο κοντά στον εαυτό σου. Και αυτό, για την ψυχική υγεία, είναι θεμελιώδες.