Μια εφάπαξ ενδομυική ένεση
Κατά τις πρώτες ημέρες ζωής τους, πολλά θηλαστικά έχουν μια βραχυχρόνια ικανότητα αναγέννησης των καρδιακών μυϊκών κυττάρων. Βασικό ρόλο παίζει μια ορμόνη που ονομάζεται κολπικό νατριουρητικό πεπτίδιο (ANP) ενθαρρύνοντας την ανάπτυξη νέων αιμοφόρων αγγείων, καταπραΰνοντας τη φλεγμονή και μειώνοντας τον σχηματισμό ουλών. Καθώς ένα άτομο μεγαλώνει, η ποσότητα του ANP στο σώμα του μειώνεται σημαντικά και η αναγεννητική ικανότητα που παρατηρείται στις καρδιές των νεογέννητων εξαφανίζεται σε μεγάλο βαθμό μέχρι την ενηλικίωση. Οι ερευνητές κατανοούν εδώ και δεκαετίες τις δυνατότητες του ANP, ωστόσο είναι δύσκολο να χρησιμοποιηθεί ως συμβατικό φάρμακο επειδή αρχίζει να διασπάται στο σώμα έπειτα από λίγα μόλις λεπτά.
Η συγκεκριμένη ερευνητική ομάδα ανέπτυξε μια προσέγγιση δύο φάσεων που ξεκινά με τη δημιουργία ενός προφαρμάκου στον σκελετικό μυ πριν μετασχηματιστεί σε ANP μέσα στην καρδιά.
Η ομάδα διεξήγαγε το πείραμα σε ζώα με διαφορετικό προφίλ που υπέστησαν έμφραγμα του μυοκαρδίου: χοίρους, ηλικιωμένα ποντίκια, ζώα γενετικά επιρρεπή σε αθηροσκλήρωση και ποντίκια με διαβήτη τύπου 2. Επίσης, εξέτασε τι συμβαίνει όταν η θεραπεία καθυστερεί μια εβδομάδα μετά την καρδιακή προσβολή, οπότε έχει ήδη εμφανιστεί σημαντική βλάβη. Η θεραπεία λειτούργησε με συνέπεια σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις μειώνοντας το μέγεθος του εμφράγματος και βελτιώνοντας την καρδιακή λειτουργία.
Οι ερευνητές τονίζουν ότι πέρα από τις καρδιακές προσβολές αυτή η στρατηγική αναμένεται να βελτιώσει τις θεραπείες για άλλες παθήσεις, όπως η νεφρική νόσος, η υψηλή αρτηριακή πίεση και η προεκλαμψία.
«Αν μπορέσουμε να αποδείξουμε ότι αυτός ο τύπος θεραπείας μπορεί να αναγεννήσει τα καρδιακά κύτταρα σε κλινικό περιβάλλον, η ιδέα θα μπορούσε ενδεχομένως να μεταφερθεί και σε άλλα όργανα», σημειώνει ο Τόρστεν Βαλ, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης, επιμελητής στο Ιατρικό Κέντρο Irving του Πανεπιστημίου Κολούμπια και επίκουρος καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.