Το ψυχικό τραύμα δεν είναι πάντα ορατό, ούτε εκδηλώνεται με τρόπους που αναγνωρίζονται εύκολα. Συχνά κρύβεται πίσω από συμπεριφορές, αντιδράσεις και μοτίβα που επαναλαμβάνονται χωρίς προφανή αιτία. Στην καρδιά αυτής της εμπειρίας βρίσκεται ο τρόπος με τον οποίο ο εγκέφαλος και το σώμα προσπαθούν να διαχειριστούν ένα έντονο γεγονός. Δύο από τις πιο χαρακτηριστικές εκφράσεις του τραύματος είναι η αναβίωση και η άρνηση — δύο φαινομενικά αντίθετοι μηχανισμοί που όμως λειτουργούν συμπληρωματικά.
Το τραύμα εκφράζεται με τρόπους που δεν είναι πάντα προφανείς. Η αναβίωση και η άρνηση αποτελούν δύο βασικές όψεις της ίδιας εμπειρίας — της προσπάθειας του οργανισμού να προστατευτεί. Αντί να τις αντιμετωπίζουμε ως αδυναμία, είναι σημαντικό να τις κατανοούμε ως φυσικές αντιδράσεις.
Η αναγνώριση αυτών των μηχανισμών είναι το πρώτο βήμα προς την επούλωση. Γιατί μόνο όταν δώσουμε χώρο σε όσα έχουμε βιώσει, μπορούμε να προχωρήσουμε με μεγαλύτερη ελευθερία και εσωτερική ισορροπία.