Σε έναν κόσμο που επιβραβεύει τη διαρκή παραγωγικότητα, την ταχύτητα και τη συνεχή διαθεσιμότητα, η ιδέα του «να μην κάνεις τίποτα» συχνά αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια αναδύεται μια πρακτική που έρχεται να αμφισβητήσει αυτή τη λογική: η πρακτική της φωλιάς. Πρόκειται για τη συνειδητή επιλογή της παύσης, της απομόνωσης και της αδράνειας, όχι ως ένδειξη τεμπελιάς, αλλά ως πράξη φροντίδας και επαναφόρτισης.
Η αξία της παύσης
Σε μια κοινωνία που κινείται ασταμάτητα, η πρακτική της φωλιάς λειτουργεί ως ήσυχη αντίσταση. Υπενθυμίζει ότι η αξία του ανθρώπου δεν μετριέται μόνο με την απόδοση, αλλά και με την ικανότητα να ξεκουράζεται, να ακούει τον εαυτό του και να υπάρχει χωρίς σκοπό. Το να μην κάνετε τίποτα δεν είναι κενό· είναι χώρος. Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, συχνά, βρίσκουμε όσα πραγματικά χρειαζόμαστε.
