Η γνωστική επιστήμη έχει δείξει ότι η δημιουργική σκέψη σπάνια προκύπτει από την απόλυτη γραμμικότητα. Αντίθετα, γεννιέται όταν ο νους καταφέρνει να συνδέσει πεδία που μοιάζουν άσχετα μεταξύ τους. Όταν κάποιος κινείται ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους —για παράδειγμα, ανάμεσα στην επιστήμη και την τέχνη, ή ανάμεσα στη δομή και τη φαντασία— αυξάνει το εύρος των ιδεών, των συμβόλων και των τρόπων σκέψης που έχει στη διάθεσή του. Νεότερες έρευνες στη νευροεπιστήμη της δημιουργικότητας υποστηρίζουν ότι η ικανότητα να αντλούμε αναλογίες από διαφορετικά πεδία, να γεφυρώνουμε δηλαδή «άσχετες» γνώσεις, συνδέεται με υψηλότερη δημιουργική ικανότητα. Με άλλα λόγια, η δημιουργικότητα δεν είναι μόνο ταλέντο — είναι και ικανότητα σύνδεσης.
Υποτιμούν τη συναισθηματική τους πλευρά για να φανούν δυνατοί.
Απομακρύνονται από παλιές αγάπες γιατί πιστεύουν ότι «δεν ταιριάζουν» με τη νέα τους ταυτότητα.Πολύ συχνά, εκείνες είναι που σε κάνουν ολόκληρο.
Δεν είμαστε μόνο η πιο παραγωγική μας περίοδος.
Δεν είμαστε μόνο ο ρόλος που κάποτε επιλέξαμε.
Είμαστε οι σχέσεις μας, οι περιέργειές μας, οι δεξιότητές μας, τα πάθη μας, οι μεταμορφώσεις μας, οι πλευρές που δείχνουμε και εκείνες που αργήσαμε να αποδεχτούμε.
Και ίσως η πιο ώριμη μορφή ευεξίας δεν είναι να αποκτήσουμε μια «τέλεια» ταυτότητα, αλλά να χτίσουμε μια αρκετά ευρύχωρη ταυτότητα — μια ταυτότητα που να μπορεί να αντέξει την αλλαγή, την απώλεια, τη δημιουργία, την εξέλιξη.
Γιατί τελικά, οι φαινομενικά ασύνδετες πλευρές του εαυτού μας μπορεί να μην είναι καθόλου ασύνδετες.
Μπορεί να είναι ακριβώς τα νήματα που, όταν ενωθούν, κάνουν τη ζωή μας πιο ανθεκτική, πιο δημιουργική, πιο αληθινή και ίσως λίγο πιο ενδιαφέρουσα.