Στη σημερινή εποχή, φαίνεται ότι η χαρά δεν είναι αυτονόητη. Παρά τις ανέσεις, τα ταξίδια, τις ευκαιρίες και την αφθονία πληροφοριών, πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να νιώσουν πλήρως χαρούμενοι ή να απολαύσουν τις μικρές στιγμές της ζωής. Η δυσκολία αυτή για χαρά δεν είναι τυχαία· έχει βαθιές ρίζες σε ψυχολογικούς, κοινωνικούς και πολιτισμικούς παράγοντες, που συχνά κάνουν τη χαρά να μοιάζει σαν κάτι που χρειάζεται άδεια ή έγκριση για να βιωθεί.
Η δυσκολία να απολαύσουμε δεν είναι αδυναμία, ούτε δείγμα επιπόλαιης στάσης· είναι αποτέλεσμα πολύπλοκων ψυχολογικών, κοινωνικών και πολιτισμικών μηχανισμών. Όταν η χαρά χρειάζεται «άδεια», η πρόκληση είναι να δώσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να την βιώσει, χωρίς ενοχές ή φόβο. Η συνειδητή αποδοχή, η εστίαση στις μικρές στιγμές, η απομάκρυνση από την σύγκριση και η ενίσχυση της δημιουργικότητας είναι μερικά από τα εργαλεία που μας επιτρέπουν να επαναφέρουμε τη χαρά στη ζωή μας. Η απόλαυση δεν χρειάζεται άδεια· χρειάζεται μόνο θάρρος, προσοχή και αυτοσυμπόνια για να την αφήσουμε να μπει.