Για χρόνια πιστεύαμε ότι η συγχώρεση ανήκει αποκλειστικά σε εκείνον που πληγώθηκε. Ότι είναι κάτι βαθιά προσωπικό, σχεδόν ιερό. Ότι μπορεί να προσφερθεί, αλλά ποτέ να απαιτηθεί.
Αν σου πω ότι θα επιστρέψω τα χρήματα που μου δάνεισες, αποκτάς ένα δικαίωμα απέναντί μου. «Ακόμα κι αν θυμώσω, σου υπόσχομαι ότι θα σε συγχωρήσω»,
τότε —σύμφωνα με τη λογική της υπόσχεσης— δημιουργεί μια ηθική δέσμευση.
«Μα μου είχες πει ότι θα με συγχωρήσεις».
οι κοντινοί άνθρωποι δεν μας «χρωστούν» τη συγχώρεση.
Αλλά ίσως, κάποιες φορές, μας χρωστούν λίγη επιείκεια.
Ούτε ότι η συγχώρεση πρέπει να δίνεται εύκολα, γρήγορα ή αυτόματα.
Ούτε —σε καμία περίπτωση— ότι σοβαρές μορφές χειρισμού ή επαναλαμβανόμενης βλάβης πρέπει να «σβήνονται» στο όνομα της ηθικής.
ότι σε συγκεκριμένες συνθήκες —όταν υπάρχει ειλικρινής μεταμέλεια, αποκατάσταση, χρόνος, ιστορικό σχέσης και ίσως προηγούμενη δέσμευση— η άρνηση συγχώρεσης μπορεί και αυτή να κριθεί ηθικά.
Όχι χωρίς συνέπειες.
Αλλά και όχι χωρίς ελπίδα.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Ψυχολογία | Vita.gr .