Το νέο status δεν είναι μόνο να αποκτά κανείς περισσότερα, αλλά να χρειάζεται λιγότερα και κυρίως να διαθέτει τον χρόνο για να τα απολαμβάνει.
Ο ελεύθερος χρόνος ως νέα μορφή ανισότητας
Ο χρόνος, ωστόσο, δεν κατανέμεται ισότιμα. Δεδομένα από τον OECD και τη Eurostat δείχνουν ότι τα άτομα με υψηλότερα εισοδήματα έχουν μεγαλύτερη ευελιξία στη διαχείριση του χρόνου τους, μπορούν να μειώσουν ώρες εργασίας, να αναθέσουν υποχρεώσεις, να «αγοράσουν» χρόνο.
Αντίθετα, τα χαμηλότερα εισοδήματα παραμένουν πιο δεσμευμένα σε σταθερά ωράρια και πολλαπλές καθημερινές υποχρεώσεις.
Η Juliet Schor, καθηγήτρια κοινωνιολογίας στο Boston College και ειδική σε ζητήματα εργασίας και χρόνου, το θέτει με σαφήνεια:
«Ο χρόνος έχει γίνει ο απόλυτα σπάνιος πόρος».
Αυτή η διαπίστωση αποτυπώνει μια νέα διάσταση ανισότητας: δεν αφορά μόνο το εισόδημα, αλλά τον βαθμό ελέγχου που έχει κάποιος πάνω στην καθημερινότητά του.
Από την κατανάλωση στον έλεγχο
Η μετατόπιση είναι ήδη ορατή. Η «πολυτέλεια» δεν είναι πλέον απαραίτητα ένα ακριβό αντικείμενο, αλλά ένα ελεύθερο απόγευμα χωρίς υποχρεώσεις. Η επιτυχία δεν μετριέται μόνο σε χρήματα, αλλά και στη δυνατότητα να θέτει κανείς όρια. Το status δεν είναι μόνο αυτό που επιδεικνύεται, αλλά και αυτό που δεν πιέζει.
Έρευνες από μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες καταγράφουν σταθερά ότι οι εργαζόμενοι δίνουν ολοένα μεγαλύτερη έμφαση στην ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, καθώς και στην ευελιξία του χρόνου εργασίας.
Το νέο status είναι να μην βιάζεσαι
Κανένας δεν υποστηρίζει πώς η οικονομική επιτυχία δεν παραμένει σημαντική. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της. Έτσι, σε έναν κόσμο που επιταχύνει διαρκώς, η πραγματική πολυτέλεια μοιάζει όλο και περισσότερο με κάτι απλό: να μην βιάζεται.
Φωτογραφία: iStock