Οι πύθωνες ακολουθούν μια απόλυτα «εξαντλητική δίαιτα», καταπίνοντας μονομιάς μια ολόκληρη αντιλόπη και μένοντας στη συνέχεια νηστικοί για μήνες. Τώρα επιστήμονες εντόπισαν ένα μόριο που δείχνει κρίσιμο για αυτό το μεταβολικό κατόρθωμα και, όπως λένε, θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για μια νέα κατηγορία φαρμάκων κατά της παχυσαρκίας.
Ρεπορτάζ του Guardian αναφέρει ότι ο μεταβολίτης του πύθωνα, που παρουσιάζει αύξηση στο αίμα του μετά από βαριά κατανάλωση φαγητού, χορηγήθηκε σε παχύσαρκα ποντίκια. Αυτά, αρχικά έχασαν την όρεξή τους, ενώ σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα έχασαν και κιλά. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το μόριο ίσως έχει παρόμοια επίδραση με τα χάπια τύπου Ozempic για την ανθρώπινη παχυσαρκία.
Ο δρ Τζόναθαν Λονγκ, αναπληρωτής καθηγητής Παθολογίας στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ και συν-συγγραφέας της έρευνας, ξεκαθαρίζει στον Guardian ότι «προφανώς δεν είμαστε σαν τα φίδια», σημειώνει όμως ότι «μελετώντας τα, μπορούμε να εντοπίσουμε μόρια ή μεταβολικές οδούς που επηρεάζουν και τον ανθρώπινο μεταβολισμό».
Οι πύθωνες της Βιρμανίας μπορούν να φτάσουν σε μήκος άνω των 5 μέτρων και σε βάρος κοντά στα 100 κιλά. Στην άγρια φύση τα φίδια καταναλώνουν θηράματα που έχουν το ίδιο σωματικό βάρος με εκείνα. Μετά το φαγητό τους η καρδιά τους διαστέλλεται κατά 25% και ο μεταβολισμός τους επιταχύνεται 4.000 φορές, ώστε να καταφέρουν να χωνέψουν. Ακολούθως, περνούν από 12 έως 18 μήνες χωρίς φαγητό, με ελάχιστες εμφανείς επιπτώσεις.
Αρχικά οι επιστήμονες είχαν ως στόχο να ανακαλύψουν τους μεταβολίτες που εμπλέκονται στην ξαφνική διαστολή της καρδιάς των φιδιών μετά το φαγητό. Εξέτασαν το αίμα νεαρών πυθώνων της Βιρμανίας, βάρους 1,5-2 κιλών, πριν και μετά από ένα γεύμα που αποτελούνταν περίπου από το 25% του σωματικού τους βάρους. Πριν ταϊστούν, τα φίδια στο εργαστήριο των ερευνητών είχαν μείνει νηστικά για 28 ημέρες.
Οι επιστήμονες εντόπισαν ότι περισσότερα από 200 μόρια αυξήθηκαν σημαντικά στο αίμα των πυθώνων μέσα σε λίγες ώρες από το φαγητό, και ένα αυξήθηκε πάνω από 1.000 φορές. Το τελευταίο, η επίσημη ονομασία του οποίου είναι pTOS, παράγεται από τα βακτήρια του εντέρου του φιδιού, ενώ βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα και στα ανθρώπινα ούρα. Οι ερευνητές αναρωτήθηκαν αν ο μεταβολίτης επηρέαζε τις αλλαγές της φυσιολογίας των φιδιών μετά το τάισμα.
Ωστόσο, όταν χορηγήθηκε σε ποντίκια εργαστηρίου, δεν παρατηρήθηκαν εμφανείς επιδράσεις στην ενεργειακή απόδοση ή στο μέγεθος των οργάνων τους. Αντιθέτως, όπως εξηγεί ο Λονγκ στον Guardian, «αυτό που ρυθμίζει είναι η όρεξη και οι διατροφικές συμπεριφορές των ποντικών». Τα παχύσαρκα τρωκτικά που έλαβαν pTOS έτρωγαν σημαντικά λιγότερο από τα ποντίκια ελέγχου και μετά από 28 ημέρες είχαν χάσει το 9% του σωματικού βάρους τους.
Το μόριο φάνηκε να λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο από τα φάρμακα τύπου GLP-1, όπως το Ozempic, τα οποία εν μέρει επιβραδύνουν την κένωση του στομάχου, που με τη σειρά της κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται χορτάτοι για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα – αλλά συνδέονται και με παρενέργειες όπως ναυτία, δυσκοιλιότητα και στομαχόπονος.
Αντιθέτως, το pTOS φαίνεται να δρα άμεσα στον υποθάλαμο, την περιοχή του εγκεφάλου που ρυθμίζει την όρεξη. Οι συγγραφείς της επιστημονικής έρευνας, τα ευρήματα της οποίας δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Nature Metabolism, αναφέρουν στον Guardian ότι ουσιαστικά ανακάλυψαν ένα κατασταλτικό της όρεξης που λειτουργεί σε ποντίκια, χωρίς ορισμένες από τις παρενέργειες των φαρμάκων τύπου GLP-1.
Οι επιστήμονες θεωρούν ότι απαιτείται περαιτέρω έρευνα προτού τα ευρήματα εφαρμοστούν κλινικά, αλλά αφού το pTOS εμφανίζεται φυσικά στον ανθρώπινο οργανισμό, αναμένεται ότι θα είναι ασφαλές. Ο Λονγκ αναφέρει χαρακτηριστικά στον Guardian: «Τρέφω υγιή σεβασμό για τα φίδια – και μπορούμε να μάθουμε πολλά από αυτά τα ερπετά, που έχουν εξελιχθεί τόσο ώστε να κάνουν ακραία πράγματα».
Ακολουθήστε το Protagon στο Google News