
Η άσκηση έχει ιδιαίτερη σημασία για τους ανθρώπους που ζουν με τη νόσο Πάρκινσον. Το ενδιαφέρον των επιστημόνων, όμως, δεν περιορίζεται στην ισορροπία, το περπάτημα ή την μυϊκή τους δύναμη. Νέα έρευνα εξετάζει τη σχέση της φυσικής δραστηριότητας με τη βραδύτερη επιδείνωση των κινητικών και γνωστικών τους λειτουργιών.
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Neurology, αναφέρει ότι οι πιο δραστήριοι συμμετέχοντες παρουσίαζαν ευνοϊκότερη πορεία τόσο στις γνωστικές ικανότητες όσο και στα κινητικά συμπτώματα. Πρόκειται για μια ενθαρρυντική συσχέτιση, χωρίς αυτό να αποδεικνύει ότι η άσκηση επιβραδύνει από μόνη της την εξέλιξη της νόσου.
Μια παρακολούθηση που κράτησε χρόνια
Στην έρευνα συμμετείχαν 294 άνθρωποι με ήπια έως μέτρια νόσο Πάρκινσον, με μέση ηλικία τα 66 έτη. Οι επιστήμονες παρακολούθησαν την πορεία τους για έως επτά χρόνια, αξιολογώντας κάθε χρόνο τις γνωστικές λειτουργίες της σκέψης και της μνήμης, καθώς και τα κινητικά τους συμπτώματα.
Παράλληλα, οι συμμετέχοντες συμπλήρωναν ερωτηματολόγια για τον χρόνο που αφιέρωναν σε φυσική δραστηριότητα μέτριας ή υψηλής έντασης. Η καταγραφή περιλάμβανε την κίνηση στην εργασία, στο σπίτι και στον ελεύθερο χρόνο, επομένως δεν αφορούσε αποκλειστικά οργανωμένη άσκηση.
Με βάση τη συνολική εβδομαδιαία διάρκεια, χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες:
- Έως τέσσερις ώρες δραστηριότητας.
- Από τέσσερις έως οκτώ ώρες.
- Περισσότερες από οκτώ ώρες.
Στις δραστηριότητες μέτριας έντασης περιλαμβάνονταν το γρήγορο περπάτημα, η χαλαρή κολύμβηση και δουλειές όπως το καθάρισμα με ηλεκτρική σκούπα. Αυτή η διευκρίνιση έχει σημασία, καθώς οι οκτώ ώρες δεν αντιστοιχούν απαραίτητα σε οκτώ ώρες προπόνησης.
Η άσκηση κάνει τη διαφορά;
Σύμφωνα με τις αξιολογήσεις, οι διαφορές στη σκέψη και στη μνήμη ήταν αξιοσημείωτες. Σε δοκιμασία με ανώτατη βαθμολογία τις 30 μονάδες, η λιγότερο δραστήρια ομάδα έχανε κατά μέσο όρο περίπου 0,48 μονάδες τον χρόνο. Στη μεσαία ομάδα η αντίστοιχη μείωση ήταν περίπου 0,09 μονάδες, ενώ στην περισσότερο δραστήρια μόλις 0,007.
Με άλλα λόγια, στην τελευταία ομάδα η μέση βαθμολογία παρέμενε σχεδόν σταθερή. Πρακτικά, αυτό υποδηλώνει ότι η τακτική κίνηση μπορεί να συνδέεται με καλύτερη διατήρηση των γνωστικών λειτουργιών, χωρίς όμως να σημαίνει ότι σταματά την εξέλιξη της νόσου ή ότι έχει το ίδιο αποτέλεσμα σε κάθε άνθρωπο.
Η σωματική δραστηριότητα συνδέθηκε επίσης με βραδύτερη επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων στους πιο δραστήριους συμμετέχοντες. Οι συσχετίσεις παρέμειναν όταν οι ερευνητές συνυπολόγισαν παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο και η διάρκεια της νόσου. Παρότι οι ετήσιες διαφορές ήταν μικρές, ενδέχεται να αποκτούν μεγαλύτερη σημασία καθώς συσσωρεύονται με τα χρόνια.
Τι κρατάμε
Τα ευρήματα δεν μεταφράζονται σε μια γενική οδηγία για περισσότερες από οκτώ ώρες δραστηριότητας την εβδομάδα. Οι κατηγορίες χρησιμοποιήθηκαν για να συγκριθούν οι συμμετέχοντες, όχι για να καθοριστεί ένα πρόγραμμα κατάλληλο για όλους.
Υπάρχουν, επίσης, περιορισμοί. Η δραστηριότητα καταγραφόταν από τους ίδιους τους συμμετέχοντες και μπορεί να μην εκτιμήθηκε με ακρίβεια. Επιπλέον, οι περισσότεροι ξεκίνησαν με καλές γνωστικές επιδόσεις. Είναι επίσης πιθανό οι άνθρωποι με βραδύτερη επιδείνωση να μπορούσαν να συνεχίσουν να κινούνται πιο εύκολα.
Αυτό που αξίζει να κρατήσουμε είναι ότι η άσκηση μπορεί να έχει θέση στη ζωή των ανθρώπων με Πάρκινσον, αρκεί προσαρμόζεται στις δυνατότητες, τα συμπτώματα και τις ανάγκες κάθε ασθενούς. Αυτό που φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία είναι η συνέπεια στον χρόνο, ένα στοιχείο που οι ερευνητές θεωρούν ότι χρειάζεται περαιτέρω μελέτη.



