Υπάρχουν σχέσεις για τις οποίες παλεύουμε. Συζητάμε ξανά και ξανά, κάνουμε υπομονή, προσπαθούμε να καταλάβουμε, συγχωρούμε, προσαρμοζόμαστε και περιμένουμε. Κάποιες φορές η προσπάθεια φέρνει ξανά κοντά δύο ανθρώπους. Άλλες φορές, όμως, μας αφήνει εξαντλημένους, με την αίσθηση ότι κρατάμε μόνοι μας κάτι που έχει ήδη αρχίσει να τελειώνει.
Χρειάζονται δύο άνθρωποι για να δημιουργηθεί μια σχέση και δύο άνθρωποι για να τη διατηρήσουν.
Αν μόνο ο ένας κρατά την πόρτα ανοιχτή, κάποια στιγμή θα κουραστεί.
Ίσως, λοιπόν, δεν χρειάζεται να σταματήσουμε να προσπαθούμε για τις σχέσεις. Χρειάζεται να σταματήσουμε να προσπαθούμε μόνοι μας.
Γιατί η πραγματική σχέση δεν είναι ένας αγώνας δρόμου στον οποίο κερδίζει εκείνος που αντέχει περισσότερο. Είναι μια διαδρομή που έχει αξία όταν και οι δύο επιλέγουν να περπατούν προς την ίδια κατεύθυνση.