Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορούμε να πούμε ότι είμαστε ακριβώς λυπημένοι, αλλά ούτε και χαρούμενοι. Δεν υπάρχει απαραίτητα κάποιο έντονο συναίσθημα. Υπάρχει περισσότερο μια αίσθηση απουσίας: σαν να λείπει κάτι, σαν τίποτα να μην προκαλεί πραγματική συγκίνηση ή σαν η καθημερινότητα να συνεχίζεται χωρίς εμείς να συμμετέχουμε ουσιαστικά σε αυτήν.
Ιδιαίτερα σημαντικό είναι να ζητηθεί άμεσα βοήθεια όταν το αίσθημα κενού συνοδεύεται από σκέψεις αυτοτραυματισμού ή ότι η ζωή δεν έχει νόημα.
Το να νιώθουμε άδειοι δεν σημαίνει ότι είμαστε «αχάριστοι», αδύναμοι ή ότι κάτι πάει απαραίτητα στραβά με εμάς. Μπορεί να είναι ένα μήνυμα ότι έχουμε απομακρυνθεί από κάποια ανάγκη, σχέση, αξία ή συναίσθημα που χρειάζεται να ακούσουμε.
Και ίσως το σημαντικότερο είναι αυτό: δεν χρειάζεται να γεμίσουμε αμέσως το κενό. Μερικές φορές χρειάζεται πρώτα να σταθούμε απέναντί του και να ρωτήσουμε με ειλικρίνεια τι προσπαθεί να μας πει.