Υπάρχει μια διαδεδομένη πεποίθηση ότι όσα δύσκολα έχουμε περάσει στη ζωή μάς κάνουν πιο δυνατούς. Ότι μια σειρά από αγχωτικές εμπειρίες λειτουργεί σαν «προπόνηση» για τον εγκέφαλο και το σώμα, ώστε όταν εμφανιστεί μια νέα σοβαρή δοκιμασία να μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε καλύτερα. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο σύνθετη. Οι προηγούμενες αγχωτικές δυσκολίες δεν λειτουργούν απαραίτητα ως ασπίδα απέναντι σε ένα μελλοντικό τραυματικό γεγονός. Αντίθετα, ανάλογα με την ένταση, τη διάρκεια και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβησαν, μπορεί να αφήσουν τον άνθρωπο περισσότερο ευάλωτο στο επόμενο στρες.
Γι’ αυτό χρειάζεται να εγκαταλείψουμε την ιδέα ότι οι άνθρωποι που έχουν περάσει πολλά «πρέπει» να αντέχουν τα πάντα.
Η ψυχική ανθεκτικότητα δεν μετριέται από το πόσο πόνο μπορεί κάποιος να υπομείνει χωρίς να λυγίσει. Μετριέται και από την ικανότητά του να αναγνωρίζει ότι κάτι είναι δύσκολο, να ζητά στήριξη και να επιτρέπει στον εαυτό του τον χρόνο που χρειάζεται για να επανέλθει.
Το παρελθόν δεν μας κάνει αυτόματα άτρωτους. Και το να επηρεαστούμε από ένα νέο τραυματικό γεγονός δεν σημαίνει ότι είμαστε αδύναμοι. Σημαίνει ότι είμαστε άνθρωποι.