Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν ότι η ζωή αποκτά περισσότερο νόημα όταν έχουν δίπλα τους έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορούν να μοιραστούν τις σκέψεις, τις χαρές και τις δυσκολίες τους. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που αισθάνονται πραγματικά καλά όταν έχουν χρόνο και χώρο μόνο για τον εαυτό τους. Τελικά, τι μας κάνει πιο χαρούμενους; Η συντροφικότητα ή η μοναχικότητα;
Να έχουμε έναν άνθρωπο που μας προσφέρει ασφάλεια χωρίς να αισθανόμαστε ότι χωρίς εκείνον δεν υπάρχουμε. Να μπορούμε να απολαμβάνουμε μια αγκαλιά, μια συζήτηση και μια κοινή καθημερινότητα, αλλά παράλληλα να μπορούμε να περάσουμε ένα απόγευμα μόνοι μας χωρίς να νιώθουμε κενό.
Η ουσιαστική ευτυχία δεν φαίνεται να απαιτεί ούτε απόλυτη ανεξαρτησία ούτε διαρκή συντροφικότητα. Χρειάζεται σύνδεση και αυτονομία.
Ένας «δικός μας άνθρωπος» μπορεί να κάνει τη ζωή πιο όμορφη όταν η σχέση μαζί του μας επιτρέπει να είμαστε ο εαυτός μας. Και η μοναχικότητα μπορεί να γίνει εξίσου πολύτιμη όταν δεν αποτελεί φυγή από τους άλλους, αλλά συνειδητή επιλογή να περάσουμε λίγο χρόνο με τον άνθρωπο που συχνά ξεχνάμε να ακούμε: τον ίδιο μας τον εαυτό.