Για χρόνια πολλές γυναίκες μαθαίνουν ότι το να είναι καλές σημαίνει να είναι διαθέσιμες – ο εγωισμός δεν χωράει. Να φροντίζουν την οικογένεια, να βοηθούν τους φίλους, να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της δουλειάς και να βρίσκουν πάντα χρόνο για τους άλλους. Κάπου ανάμεσα σε όλες αυτές τις υποχρεώσεις, όμως, υπάρχει ένας άνθρωπος που συχνά μένει τελευταίος στη λίστα: η ίδια η γυναίκα. Και όταν κάποια στιγμή αποφασίζει να πει «όχι», να ξεκουραστεί, να απομακρυνθεί από ανθρώπους που την εξαντλούν ή να διεκδικήσει χρόνο για τον εαυτό της, μπορεί να αισθανθεί ενοχές. Όμως το να βάζεις τον εαυτό σου πρώτο δεν σημαίνει ότι αδιαφορείς για τους άλλους. Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις πως και οι δικές σου ανάγκες έχουν αξία.
Δεν είσαι εγωίστρια επειδή ξεκουράζεσαι. Δεν είσαι εγωίστρια επειδή λες «όχι». Δεν είσαι εγωίστρια επειδή προστατεύεις την ηρεμία σου, διεκδικείς χρόνο ή επιλέγεις ανθρώπους που σου κάνουν καλό.
Είσαι ένας άνθρωπος με ανάγκες, όρια και δικαίωμα στη φροντίδα.
Και ίσως η πραγματική αυτοφροντίδα αρχίζει τη στιγμή που σταματάς να ζητάς άδεια για να φροντίσεις τον εαυτό σου.