Υπάρχουν γονείς που μπορεί να ήταν παρόντες σωματικά, αλλά απουσίαζαν συναισθηματικά. Ήταν εκεί όταν χρειαζόταν φαγητό, σχολείο, ρούχα ή πρακτική φροντίδα, όμως δυσκολεύονταν να ακούσουν, να παρηγορήσουν, να επιβεβαιώσουν ή να δείξουν ενδιαφέρον για τα συναισθήματα του παιδιού τους.
«Δεν θέλω να συζητήσω αυτό το θέμα.»
«Θα μιλήσουμε όταν είμαστε και οι δύο πιο ήρεμοι.»
«Δεν δέχομαι να μου μιλάς με αυτόν τον τρόπο.»
Το πιο σημαντικό όριο, τελικά, είναι αυτό που βάζεις μέσα σου: «Τα συναισθήματά μου έχουν αξία, οι ανάγκες μου έχουν θέση και δεν χρειάζεται να εγκαταλείπω τον εαυτό μου για να διατηρήσω μια σχέση».
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Healthweb.gr .