Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο στην ανάγκη μας να μοιραζόμαστε. Μια σκέψη, ένα συναίσθημα, μια εμπειρία, ένα γεύμα, μια χαρά, ακόμη και μια δυσκολία. Από μικροί μαθαίνουμε ότι το μοίρασμα δημιουργεί σύνδεση. Καθώς μεγαλώνουμε, όμως, συχνά ξεχνάμε πόσο σημαντική είναι αυτή η απλή πράξη και κλεινόμαστε περισσότερο στον εαυτό μας.
Ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα, μια πράξη βοήθειας ή η προθυμία να ακούσεις κάποιον μπορεί να αλλάξει τη μέρα του. Και όταν οι άνθρωποι νιώθουν ότι έχουν δίπλα τους ανθρώπους που νοιάζονται, είναι συχνότερο να προσφέρουν κι εκείνοι με τη σειρά τους.
Τελικά, η δύναμη του να μοιράζεσαι βρίσκεται στο ότι δεν μειώνει αυτό που έχεις· συχνά του δίνει μεγαλύτερη αξία. Η χαρά γίνεται κοινή, ο πόνος γίνεται ελαφρύτερος, οι σχέσεις γίνονται βαθύτερες και οι στιγμές αποκτούν νόημα.
Γιατί ίσως αυτό που μένει περισσότερο στη ζωή μας δεν είναι όσα κρατήσαμε για τον εαυτό μας, αλλά όσα αποφασίσαμε να μοιραστούμε με τους ανθρώπους που είχαν σημασία.