Υπάρχει ένα ιδιαίτερα απογοητευτικό συναίσθημα που εμφανίζεται όταν προσφέρεις χρόνο, φροντίδα, βοήθεια και αγάπη στους άλλους και αισθάνεσαι ότι όλα αυτά περνούν απαρατήρητα. Μπορεί να μαγειρεύεις, να βοηθάς, να ακούς, να είσαι διαθέσιμος όταν κάποιος σε χρειάζεται και, παρ’ όλα αυτά, να μην ακούς ποτέ ένα «ευχαριστώ». Σταδιακά μπορεί να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι οι άλλοι θεωρούν δεδομένη την παρουσία και την προσφορά σου.
Μερικές φορές η πιο σημαντική αλλαγή είναι να ρωτήσεις τον εαυτό σου πριν προσφέρεις: «Το κάνω επειδή πραγματικά θέλω ή επειδή φοβάμαι ότι αν δεν το κάνω, θα πάψουν να με αγαπούν ή να με χρειάζονται;»
Η απάντηση μπορεί να αποκαλύψει πολλά.
Γιατί η πραγματική εκτίμηση δεν δημιουργείται όταν δίνεις όλο και περισσότερα. Δημιουργείται στις σχέσεις όπου υπάρχει αμοιβαιότητα, σεβασμός, επικοινωνία και χώρος και για τις δικές σου ανάγκες. Δεν χρειάζεται να εξαντληθείς για να αποδείξεις ότι αξίζεις.