Όταν κάτι πηγαίνει στραβά, η πρώτη μας αντίδραση συχνά δεν είναι να αναρωτηθούμε «τι θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά;», αλλά «ποιος φταίει;» – το φταίξιμο. Ένας συνάδελφος, ο σύντροφος, ένας φίλος, η οικογένεια, η κοινωνία ή οι συνθήκες μπορεί να γίνουν εύκολα ο αποδέκτης της ευθύνης. Δεν πρόκειται πάντα για συνειδητή προσπάθεια να αποφύγουμε την πραγματικότητα. Σε μεγάλο βαθμό, ο ανθρώπινος εγκέφαλος προσπαθεί να προστατεύσει την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας και να μειώσει το δυσάρεστο συναίσθημα που προκαλεί μια αποτυχία ή ένα λάθος.
Η ανάληψη ευθύνης δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε όλη την ευθύνη. Σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε το δικό μας κομμάτι χωρίς να χρειάζεται να κατασκευάσουμε έναν ένοχο για να νιώσουμε καλύτερα.
Τελικά, το να σταματήσουμε να ψάχνουμε διαρκώς ποιος φταίει μπορεί να μας βοηθήσει να επικεντρωθούμε σε κάτι πολύ πιο χρήσιμο: τι μπορούμε να μάθουμε από αυτό που συνέβη και τι μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά την επόμενη φορά.